Nelerden Vazgeçmedik ki

Nelerden vazgeçmedik ki

Neleri feda etmedik ki

Her şeyi büyüttük; bedenimizi, ruhumuzu

Bir yüreğimizi büyütemedik

O hep 20’li yaşlarda kaldı

Galiba hiç büyümeyecek

Ne çok pişmanlıklar sığdırdık hayatımıza

Ne çok keşkeleri biriktirdik

Hükümsüz zamanın kıyısında

Hakkımızda verilen hükme razı olduk

Gah güldük, gah eğlendik

En sonunda hüzünlere gark olduk

Bitmeyecek sandığımız ne varsa bitti

Olmayacak sandığımız ne varsa oldu

Hayat ne kadar kısaymış

Geç de olsa anladık

Anlamakla geçti ömür anlaşılmazı

Artık heves de kalmadı

Yeni gelen günden

Bahtımıza düşecek kısmetten

Anladım, yalandan bir dünya imiş bu

Anladım, insanlar da yalandanmış

Herkesi kendi gibi sanan gönül

Hayal kırıklıkları ile yaşamaya alıştın mı?

Alıştın mı sahteliklerin kıyısında oturmaya?

Her gelen yeni günün yeni umutlar getirdiğine inanmaya

Alıştın mı?

İnanmak en kolayı

O yüzden anlamaz aklım yüreğimi

Yürek başka söyler akıl başka

Bazen ne aklımı ne yüreğimi dinlerim

Hesapsız çekilirim köşeme

Bırakırım kendimi kendime

Kendimden başka her şeyi düşünürüm

Bilmiyorum kendinden vazgeçmek midir bu

Bilmiyorum nedir istediğim

Biraz huzurdu belki

Huzuru ararken kaybolmuş gibiyim

Artık yolumu da bulmak gelmiyor içimden

Bulduğum her yol çıkmaz sokaktı

Ne geri dönebildim ne ileri gidebildim

Kilitli kaldım kendi tutsaklığımda

Nelerden vazgeçmedik,

Neleri feda etmedik,

Ben kendimi çoktan feda etmiştim oysa

Bende olan ne varsa

Her şeyi yoktan saydım

Geleceğe dair hayallerimi de suya attım

Hayat ne rol biçtiyse eyvallah dedim

Sorgusuz sualsiz boyun eğdim

Hangi gemiydi umuda yelken açan bilmiyorum

Bildiğim tek şey; yaktım limanları

Giden gitsin

Nelerden vazgeçmedik ki…