Yaprak

Deli sulardan gözyaşlarına akarım…

Güneş’in elleri yakama yapışır,

Her bahar yeniden toprağa karışırım.

Sıcacık buğusu sarar mutluluğun.

Hiç korkmam yere düşmekten ben,

Ağaçlarla arkadaş seninle yoldaş olurum…

Yuvarlasınlar uçurumdan aşağı hayallerimi,

Yaşamak bir uçurumdan atlamak değil mi?

Düşerim diye korkmam umutlarım,

Ben kırılsam da bin yerimden yeniden hayata başlarım…

Aşk tırmanır damarlarımdan yukarı,

Gözyaşlarım tomurcuklarımdan akar,

Yeryüzünün coğrafyasına rağmen yaşarım,

Çünkü ben bir yaprağım…

Güz rengiyle kavrulsa da toprağım,

Sahipsiz saksılara uzaktan bakarım,

Öyle içten öyle naziktir ki kibarlığım,

Toprak beni bağrına basar her bahar,

Ben de güzde onun omzuna yaslanırım…