Buzağı

benim için her yer aynı 

nereye gidersem gideyim 

peşimde getiririm yalnızlığı

kimse de sormaz bu yamayı

 

sabah olur, güneş sokak lambasına takılı 

bir kez uyuyarak getiremedim sabahı 

içimde oturan öküzlerin yavrusu buzağı

o bile kaldıramaz bu sızıyı 

 

insanlar gelir insanlar gider 

her geçişte ruhundan bir parça alırlar 

birikir ceplerine benliğimden her biri zerre 

izler dururum sadece 

 

binlerce kişi geçti yanımdan 

bilhassa onlarcası sol yanımdan 

hepsi parçalaya parçalaya 

bırakmadı benden bir parça bana 

 

ben kendimden vermeyi çok sevdim 

bin parçalık yapboz gibi kendimi pay ettim 

ben bana lazım değil miydim 

kendimi bulamadan başkalarına kaybettim 

 

şimdi solumda onlarca eksik parça 

yeller esen yüreğimde sabahlıyorum 

içimdeki buzağıya ne yaparsam yapayım 

bir türlü onu doyuramıyorum