Ağaçkakan

Yüreğini delip geçen bir ağaçkakandım

Ne kadar sallansan da dökemezdin kurtlarını

Açgözlülük kemirmeden kurtulamazdın

İçindeki şeritleri sökmeden susturamazdın yalanları

Çıkaramazdım yarmadan sıkıntını

Kursağımı canlı cenazenle dolduramazdım

Sen de ömrümce devrilen çamlardandın

Ben olmasam daha çabuk çökerdin

Derinlerindeki hezimete teslim olurdun

Azametinle büyüyen tırtılların hırsından gerçekleşirdi infazın

Onlar sömürüyle küçüklüklerini yamarlardı üzerine

Kafanda horuldayan testere sesleriyle sen düşerdin.