İffet Teyze ve Ceviz

Ceviz deyince benim aklıma İffet teyze gelir, ne alaka şimdi diyenleri duyabiliyorum. Gelin anlatayım da siz karar verin. Yan apartmanda yaşayan pembe beyaz pürüzsüz cildi ve gülümseyen masmavi gözleriyle içinin güzelliği dışına vurmuş dedikleri cinsten bir hanım. Doğum tarihini tam olarak bilmediği için seksenlerinde olduğunu söylerdi ama siz de inanmakta zorluk çekerdiniz, tıpkı benim gibi kocaman açarak gözlerinizi.

Dünyaya ve insanlara o kadar pozitif yaklaşırdı ki hayranlık duyardım ona. Bu yüzden bir öykümde Yelda teyze olarak hayat vermiştim ona. Kimsenin dedikodusunu yapmaz, kimse hakkında kötü konuşmaz hatta yapanları kınardı.

Yürümekte zorlandığı için apartmanın önüne iner, tanıdık birinin geçmesini beklerdi, karşıdaki fırından ekmek aldırmak için. Yine öyle bir günde karşılaştık, ekmeğini aldım ve yukarı çıkmasına yardım ettim, hoşuna gitti, ses etmedi. Kapıda biraz beklettikten sonra elime ceviz tutuşturdu hatta almak istemeyince ısrar etti  “Benden sana hatıra kalsın, saklarsın.” deyince kalakaldım.

Önemli bir sağlık sorunu yoktu, kendi işini kendi yaptığı gibi pilot olan torunuyla birlikte yaşıyor, ona da bakıyordu. Siz olsanız o cevizi yiyebilir miydiniz? Ben de yiyemedim tabii ve çatal bıçak çekmecesine koydum, gözüme en yakın yere. O çekmeceyi açtıkça ona selam gönderiyordum içimden.

Kısa bir zaman geçti, derken apartman temizliğine gelen hanımdan İffet teyzenin hakikat âlemine göçtüğünü öğrendim. Torunuyla kahvaltı ederken vermiş son nefesini. Hasalık yok, acı yok, kendi gibi huzurlu bir yolculuk.

Biliyor musunuz ne oldu? Yakın zaman sonra Cevizli’ye taşındım. Şaka gibi yani…

Şimdi mutfak çekmecesini açtığım her fırsatta bana gülümseyen, sevgilerini gönderen bir ceviz var. Cevize baktıkça rahmetle anıyorum kendisini. Ruhu şad olsun…