Tambur

Girizgâh ile evvelâ uşşak,

Gelmedi Dilber taşladım üç kuşak.

Aşk kadar yoksul

İnlerken eşikte,

Tamburum hasta yatıyor beşikte.

Gel! Üsküdar çalarken meyi

Duymamak olur mu aynı nağmeyi?

"Gönlüm karınca, derman olup sarınca

Yitirmek şair gibi.

Zati, Eşref ve nice atadan

İnliyor erbap Galata’dan"

Hüzzam derim tambura

Viran yüreğim işte tam bura!

Gel...

Koptu teli tahtanın, kesildi demi

Mecnun olmak hâlâ sözde mi?