İğne

Ters gidiyordu...

Toparlamaya çalıştıkça hep yarım ve aynı sonla kalıyordu. 

Aslında en başından beri istemediği bir durumdu ama sözde mecburdu. 

Kendi hatasıydı, düzeltmeye çalışıyordu. 

Nereye dikişi atarsa atsın, dikiş işte nereye atılırdı? 

Yırtığa... 

Sonra o yırtık iziyle gözüne batıyordu, daha da belirgin bir şekilde. 

Denedim dedi ve sıyrılmak istedi bir anlığına. 

Ama işte O'nun iziydi ve gözüne batmaya devam etti. 

Tekrar toparlamak istedi yeni yırtığa adım atarak,

Hatalar üstüne yanlışlar,

Bilemedi ki iğne kimdir ve kimdedir...